روانشناس سوئیسی تعبیرِ جالبی از انسانِ خوشحال دارد که بسیار از تعریفِ عادی و معمولِ خوشحالی فاصله دارد:
بر اساسِ این تعریف:
💜خوشحال بودن یعنی توانمندی بالای ما در شكیبایی و استقامت در برابر سختی ها.
💜خوشحالی یعنی اطمینانی درونی به این که درد و رنج و سختی و بیماری و مرگ جزء لاینفك زندگی ست اما هیچ کدام از آنها نمی تواند مرا از پا بیاندازد.
💜خوشحالی یعنی میل به زندگی علی رغم علمِ به فانی بودنِ همه چیز.
💜خوشحالی یعنی در سختی ها لبخند زدن.
💜خوشحالی یعنی آگاهی از توانمندی بزرگ ما برای به دوش کشیدنِ مشکلات.
💜خوشحالی یعنی بعد از هر زمین خوردن همچنان بتوانیم بلند شویم، بعد از هر گریه همچنان بتوانیم بخندیم و لبخند بر لبِ دیگر همنوعان بیاوریم.
💜خوشحالی یعنی حضورِ کاملِ ما در هستی.
💜خوشحالی یعنی همچون رود جاری بودن و در حرکت بودن، عبور کردن و به عظمتی بی پایان چشم دوختن.
💜خوشحالی یعنی توانایی ما به گفتنِ یک آری بزرگ به زندگی.
💜خوشحالی یعنی ادامه دادن...
