فناوریهای متفرقه
تقریباً ۲۵۰ گوسفند برای تولید مقدار کافی پوست برای ایجاد یک انجیل لازم بود. اما به دلیل اینکه تعداد کمی از مردم میتوانستند بخوانند و فرآیند کپیبرداری دستی انجیل بر روی پوست گوسفند بسیار دشوار بود، تقاضا برای کتابها هرگز تهدید بزرگی برای جمعیت گوسفندها ایجاد نکرد.
با این حال، پس از اینکه یوهانس گوتنبرگ دستگاه چاپ را اختراع کرد و بعد از اینکه افراد بیشتری شروع به یادگیری خواندن کردند (که این دو موضوع به هم مرتبط بودند)، نیاز به یک رسانه چاپی ارزان به شدت احساس شد. بنابراین، اروپاییها به چیزی روی آوردند که حدود ۱۳۰۰ سال پیش در چین اختراع شده بود — کاغذ. در عرض ۳۰۰ سال پس از اختراع دستگاه چاپ، کارخانههای اروپایی شروع به تولید انبوه کاغذ ارزان کردند.
اما کاغذی که آنها تولید میکردند، همان چیزی نبود که امروز به آن فکر میکنیم. در دهه ۱۷۰۰، کاغذ از پارچههای کتان یا پنبه ساخته میشد که ابتدا با ادرار (معمولاً انسانی) خیس میشدند، سپس سفید و خشک میشدند. این فرآیند پایدار نبود، به ویژه به این دلیل که کاربردهای مهم دیگری نیز برای کتان و پنبه وجود داشت و در نهایت، به اندازه کافی برای تأمین نیاز به کاغذ وجود نداشت.
در این میان، زیستشناس و علامه (دانشمند همه چیز دان) فرانسوی، رنه آنتوان فرچالت دِ رئومور، وارد میدان شد. رئومور به زنبورها علاقهمند بود. او متوجه شد که زنبورها از چوبهای جویده شده لانههای کاغذی میسازند و از خود پرسید چرا انسانها همین کار را نمیکنند. (انسانهای اروپایی، البته. انسانهای چینی قرنها پیش کشف کرده بودند که چگونه از چوب کاغذ بسازند.) مقاله علمی رئومور که استفاده از چوب برای ساخت کاغذ را تبلیغ میکرد، وقتی در سال ۱۷۱۹ منتشر شد، به طور کلی نادیده گرفته شد. اما تا اواسط دهه ۱۸۰۰ (بیش از یک قرن پس از پیشنهاد رئومور)، خمیر چوب به طور صنعتی برای تولید کاغذ استفاده میشد و از آن زمان نیز ادامه داشته است.
رنه آنتوان فرچالت دِ رئومور در سن ۷۴ سالگی در تاریخ ۱۷ اکتبر ۱۷۵۷ در فرانسه درگذشت.
